อัตราแลกเปลี่ยนคงที่ (Pegged exchange rate) คืออัตราแลกเปลี่ยนที่กำหนดและรักษาไว้โดยธนาคารกลาง โดยสกุลเงินหนึ่งจะถูกผูกไว้กับอีกสกุลเงินหนึ่ง โดยทั่วไปคือเงินดอลลาร์สหรัฐฯ หรือเงินยูโร ต่างจากอัตราแลกเปลี่ยนลอยตัวที่กำหนดโดยอุปสงค์และอุปทาน อัตราแลกเปลี่ยนคงที่จะไม่เปลี่ยนแปลง เว้นแต่ธนาคารกลางจะปรับหรือยกเลิกการผูกค่าเงินนั้นโดยเจตนา
ข้อดีของอัตราแลกเปลี่ยนคงที่
การผูกค่าเงินช่วยสร้างเสถียรภาพ: ผู้นำเข้าและผู้ส่งออกจะทราบอัตราแลกเปลี่ยนล่วงหน้าเป็นเดือนหรือเป็นปี ลดความไม่แน่นอนและต้นทุนการทำธุรกรรมในการค้าระหว่างประเทศ นักลงทุนจะยินดีลงทุนในประเทศมากขึ้นหากไม่ต้องกังวลกับการลดค่าเงินอย่างกะทันหัน อัตราแลกเปลี่ยนคงที่ยังส่งสัญญาณถึงวินัยทางการเงินและช่วยควบคุมอัตราเงินเฟ้อ
ข้อจำกัดและความเสี่ยง
การผูกค่าเงินมีข้อจำกัดที่สำคัญ ธนาคารกลางที่รักษาการผูกค่าเงินไว้จะต้องถือครองเงินสำรองระหว่างประเทศจำนวนมากเพื่อซื้อหรือขายสกุลเงินของตนเองหากอุปสงค์ผลักดันให้ค่าเงินเบี่ยงเบนไปจากอัตราที่ผูกไว้ สิ่งนี้จะทำให้เงินทุนจมอยู่กับที่และทำให้ประเทศอ่อนแอต่อการโจมตีเก็งกำไร: หากผู้ค้าคาดการณ์ว่าการผูกค่าเงินจะพังทลาย การเทขายอย่างกะทันหันอาจทำให้เงินสำรองหมดไปในเวลาไม่กี่ชั่วโมง บังคับให้ต้องลดค่าเงิน
การผูกค่าเงินยังจำกัดนโยบายการเงิน เพื่อรักษาการผูกค่าเงิน ธนาคารกลางมักจะไม่สามารถลดอัตราดอกเบี้ยได้อย่างอิสระเมื่อเศรษฐกิจของตนต้องการกระตุ้น เนื่องจากอัตราดอกเบี้ยที่ต่ำลงจะทำให้ค่าเงินอ่อนแอลงและบ่อนทำลายการผูกค่าเงิน
เมื่อการผูกค่าเงินล้มเหลว
ระบบอัตราแลกเปลี่ยนคงที่ทำงานได้ดีที่สุดเมื่ออัตราเงินเฟ้อใกล้เคียงกับระดับของคู่สกุลเงินที่ผูกไว้ และเมื่อแรงกระแทกจากภายนอกไม่รุนแรง หากอัตราเงินเฟ้อแตกต่างกันอย่างมาก หรือเกิดวิกฤตการณ์ครั้งใหญ่ การผูกค่าเงินจะกลายเป็นสิ่งที่ยั่งยืนไม่ได้และพังทลายลง ซึ่งมักจะทำให้ผู้ค้าที่ถือสกุลเงินนั้นขาดทุนอย่างหนัก สำหรับผู้ค้าฟอเร็กซ์ สกุลเงินที่มีการผูกค่าไว้ค่อนข้างคาดการณ์ได้จนถึงช่วงเวลาที่มันไม่เป็นเช่นนั้น—ความเสี่ยงที่แท้จริงอยู่ที่การรับรู้ว่าเมื่อใดการผูกค่าเงินกำลังจะล้มเหลว
